وي را از آن معزول گرداند . لكن يُمكن كه اين حال چون حال عزل اداي برائت بوده باشد تا عالميان را معلوم شود كه وي لايق تقدّم و اقامت و اداي قرآن بر خلق نيست . پنجم : آن نماز خاتمه نماز رسول بود . اگر اقتدا به وي كرده بودي ، لازم آمدي كه وي مأموم بمرده باشد و مُقتدي ، نه امام و مقتدا [ 113 ] . رسول در فتح مكّه نماز پيشين و ديگر در مسجد الحرام به جماعت بكردي ، و باقي نمازها را به اجازت رسول عتّاب بن اسيد گزاردي . چند روز چنين بود . پس عتّاب به امامت از وي اوليَتر . و نيز ناصبيان ميگويند كه : در قبيله‌اي از مدينه مخاصمتي افتاده بود . رسول پيش ايشان رفت و ميان ايشان را صلح بداد . چون باز آمد ، نماز شام دير شده بود . صحابه عبد الرّحمان عوف را مقدّم كرده بودند . پس رسول درآمد و اقتدا به وي كرد . چون سلام باز داد ، مردم در قيل و قال آمدند . رسول گفت : نه . هيچ رسولي از دنيا رحلت نميكند الّا كه يك نوبت در عقب يكي از امّت خويش نماز بكند . عبدالرّحمان به امامت اوليَتر ، زيرا كه رسول و جمله صحابه به وي راضي شدند ، و دست وي را گرفته باز پس نيانداخت ، چنان كه از آن ابوبكر شد . و نيز از قول سنّيان كه : رسول صلّى الله عليه وآله گفت : الصلاة جائزةٌ خلفَ البرِّ و الفاجر ، يعني : نماز روا است در پس مرد نيك و فاجر بيسامان كار . و ميگويند : صَلُّوا خلفَ كلِّ برّ و فاجر ، يعني : نماز بگزاريد در پس هر مردي نيك ، و در پس هر مرد بدي و فاجري . بنابراين حديث ، چرا جايز نبود كه ابوبكر . . . بوده باشد ، و به نزديك ايشان امامت خاص و فاجر منعقد گردد . لكن امامت عام را ظاهراً صلاحيّت شرط است . پس نماز به جماعت كردن دلالت امامت عام نميكند . و امام صالحاني اصفهاني در كتاب مجتبي آورده است : عن أبي الجعد : 7 أنَّهُ ذَكَرَ النَّبِيُّ صلّى الله عليه وآله خُرُوجَ بَعْضِ امّهات المؤمنينِ فَضَحِكَتْ عَائِشَةُ